KÜRESEL ISINMA 

Yapılan araştırmalara göre, bir insanın bir günde tükettiği oksijen miktarı ortalama yedi ağacın ürettiği oksijene bedeldir.Ayrıca bir ağaç ömrü boyunca yedi ton karbo dioksit emer.Biz bir yıl için de tükettiğimiz oksijeni gönül rahatlığı içinde solumamız için bunu üretecek kadar ağaca sahip miyiz?Sahibiz ya da değiliz.Atmosferin bize doğanın bir bağışı olduğunu söyleyebilirsiniz.Bu durumda böyle bir düşüncenin de yanlış olduğunu söyleyebilirsiniz.Kömür de yer altı zenginlik kaynağı.Ancak siz bedavadan kömür yakabilir misiniz? Su da doğanın bir nimetidir. Ama çoğu yerde suyu bedava içemezsiniz.Meralar da ormanlar ve hava gibi doğanın bir bağışıdır.Ancak meraları rasgele kullanamazsınız.Meraları otlatmak için köyler arasında kavgaların çıktığı, insanların öldürüldüğü ve kan davalarının sürdüğü herkesçe bilinmektedir.Atmosferin şu anda paylaşımının diğer zenginlik kaynaklarından farklı olduğunu ve imkansız olduğunu da iddia edebilirsininiz.Ormanların;ekvatordaki yağmur ormanlarının,kuzey yarım küredeki ormanların tükenmeleri devam ederse, ileri ki bir yüzyılda oksijen üreten ormanlar yaşayan insanların ihtiyacı kadar oksijen üretemez duruma düşebilir mi? Düşerse ne olur? Olmaz demeyin. İnsanların bir kısmı ozon tabakasından bile habersizken ve haberi olan bilim adamlarının bile  bu tabakanın delinebileceği akıllarının ucundan geçmez İken,insanların medeniyet uğruna ,hayat kolaylaştırmak için kullandıkları araçlardan bazıları ozon tabakasının delinmesine neden olmadı mı? 

Büyük Sahra çölünde  size iki Türkiye büyüklüğünde toprak verseler ne yapabilirsiniz?Kulağıma bu toprak parçasının bir işe yaramayacağı cevapları geliyormuş gibi oluyor.Peki ülkemizdeki bitki örtüsünün     ve ormanların ne kadar bilinçsizce tahrip edildiğinden ormanlarımızın azalmakta olduğu,oksijen fabrikasının kaynağı tükenmeye doğru gittiğinden haberimiz var mı?Varsa ne güne duruyoruz.Kayalıklar için savaşı göz önüne aldığımız halde neden ülkemizin çölleşmemesi için üzerimize düşeni yapmakta aceleci davranmıyoruz.Herkesin TEMA Vakfı başkanı sayın Hayrettin Karaca’nın başlattığı Seferberlikte üzerine düşeni  yapmakta aceleci davranması gerekmiyor mu? Gelin hep beraber halk deyimiyle eteğimizdeki taşı döküp  güzel Türkiye’mizin Sahra çölüne dönmesini engelleyelim. Bu durumda bütün  varlıklarımızın, zenginliklerimizin ne anlamı olabilir. Günü kurtarmaya çalışmayalım. Belki biz,çocuklarımız ve torunlarımız bunu görmeyebilir.Ama bilim adamlarınca doğa tahribatı  böyle devam ederse, gelecekte bir neslimizin bu akıbete uğrayabileceği iddia edilmektedir. Ege Denizinde bir kayalık için  savaşın eşiğinden dönüldüğünü  hatırlayalım.Vatan toprağı milletimiz  tarafından bu kadar kutsal dır.Ülkemizi doğu-batı istikametinde seyahat edenler görmüşlerdir.Kars’tan yola çıkarsınız,Edremit’e gelinceye kadar bu ulu arazide ormana rastlayamazsınız.Sarıkamış7ta bir bölge ormanlıktır ve diğer yerlerde bazı dağların zirvelerine yakın yerlerde seyrek ağaçlar görürsünüz.Eğer mevsim sonbahar ise her taraf bomboz görünür.Bir de Artvin’den Edirne’ye yolculuk yapalım.Her yer yeşilin bütün tonlarıyla kaplıdır..Neden Kars’tan Edremit’e kadar bütün iç Anadolu da aynen olmasın  O halde ne yapabiliriz?

 Elbette  şu ana  kadar yapılanları ve yapılmakta olanları hiçe sayamayız ve göz ardı edemeyiz.Ancak yetersizdir ve bu gidişle bir yere varamayız diye düşünüyorum.Öyle sanıyorum ki şu anda yılda yapılan ağaçlandırma çalışmaları, yine bir yılda kaybedilen ormanlara bedel olabilir.Belki orman kaybını durdurmuş olabiliriz.Peki geçmiş yıllarda bilinçsizce kaybedilenler ne olacak? O halde ,Ülkemizin tekrar yeşil bir örtüyle kaplanması için neler yapılabilir? Uzun vadeli çok ciddi tedbirler almak gerekmez mi? Şu anda ülkemizin orman politikası daha çok mevcut ormanları muhafaza etmek yönündedir.Zaten ormanı koruyan memurların adı da orman muhafaza memurudur.Birinci olarak bu unvanın değiştirilmesinde yarar görmekteyim .Gerçi isim değiştirmekle bir yere varılamaz ,ama ilk etapta değişmesi yararlı olur.İkinci olarak , şu anda orman muhafaza memuru olarak görevlendirilenlerin tahsil düzeyinin yükseltilmesi  ve bilinçli bir ormancı olarak yetiştirilmesi lazım.İlkokul,ortaokul ve lise mezunları yerine üniversite mezunu ve gönüllü olarak bu mesleği seçmiş kişilerden oluşan orman memurları.Ormanlık bir bölgede yaşamış biri olarak bundan on beş  yirmi sene önceki memurları düşünüyorum da hiç birisinin bilinçli bir ormancı olduklarını görmedim. Mevcut ormanları korumak ve geliştirmek için elbette Orman Bakanlığınca buna benzer uygulamalar yapılıyor.Benim ve ülkemdeki sağ duyu sahibi her insanın düşündüğü;  her yeri zorunlu ağaçlandırmaktır.Üçüncü olarak  bu anlamda“ Zorunlu Ağaçlandırma Genel Müdürlüğü” adında veya buna benzer bin adda bir genel müdürlük kurulmalı.Her yeri ağaçlandırma.Bu genel müdürlüğün her köyde bir kuruluşu ve görevlileri bulunmalı.Bu kuruluşun görevi bu işin uzmanlarınca yapılan ağaçlandırma planlarına göre her yıl köyün belli bir yerini ağaçlandırma zorunda olmalı.Köylerdeki ağaçlandırılacak alanlar  tespit edilmeli..Diyelim ki bir köyde ağaçlandırmaya uygun alan bin dönüm ve on yılda burası ağaçlandırılacak.Buradaki görevliler tarafından her yıl yüz dönüm ağaçlandırma zorunluluğu olmalı ve bunu başaramayanlara yaptırımlar uygulanmalı.Nasıl ki devlet tarafından  hiçbir okul öğretmensiz bırakılıp kapatılmıyorsa,hiçbir köy de ağaçlandırma memurlarından yoksun bırakılmamalı.Bu kuruluşlar okullardan,askeriyeden ve hatta cezaevlerinden  de yardım  alabilir.Böyle bir oluşum neticesinde kısa sürede yurdun dört bucağı bir oya gibi işlenmiş olur.S.ALTAŞ-1996

TARTIŞMA NEDİR? NASIL OLMALIDIR? 

Tartışma kelimesinin sözlük anlamı şöyle tanımlanmaktadır: Bir konu üzerinde, birbirine ters olan görüş ve kanaatlerini karşılıklı olarak savunmak. Genelde tartışmalar iki şekilde yapılır. Bilimsel tartışma, bilim dışı tartışma. 

Bu konulara açıklık getirmek için bilim nedir? Bilim dışı unsurlar nelerdir? Bu iki konu üzerinde tanımlar yapmak gerekir.Bilim;kanıtlanmış ve kanıtlanabilir sistemli) bilgiler toplamıdır.Bilim bir kıl yumağına benzer.Önce birisi bir fiske koyar,büyüye büyüye ucu açık bir yumak halini alır.Bilim güvenilir ama kesin değildir Bilimde şüphecilik vardır.Bilim yeni yeni bilgiler üretir ve kendisini düzelticidir.İnsan unsurunun bilime karışması objektiflik unsurunu kaybedebilir.Bilimsel bilgiler görelik ve kendini düzelticilik özelliğine sahiptir.Belirli konularda ve belirli zaman diliminde geçerlidir.Biri kiklik ve ucu açıklık özelliğine sahiptir.Sürekli yeni bilgilerle bugünkü bilgiler eskiyebilir.Yukarıda da belirtildiği gibi bilim yumağına her bilim adamı bir şeyler ekler ve hiçbir zaman bu yumağın ucu kapanmaz. Bilim herkese açıktır ve test edilebilir. Bilimin sınanması, denenmesi ve yargılanması gerekir. Bilimde sınırlılık mevcuttur. 

Bilim dışı unsurlar şöyle sıralanabilir. Değer yargıları, önyargı, spekülasyon, batıl inanç ve dogmatizm. Önyargı peşin hükümlü olmadır. Çoğu zaman şöyle düşünebiliriz; bu adamı ilk gördüğümde kötü zannediyordum. Fakat öyle değilmiş. Burada bizim ilk yaklaşışımız peşin hükümlü olmaktan kaynaklanmaktadır.Hiçbir gerçeğe dayanmadan,hiçbir kanıta varmadan konuşulan her şey spekülasyondur.Yapılan araştırma ve tahminlere göre bir yıl içinde yapılan spekülasyonlar  bir Keban Barajını dolduracak kadarmış.Belirli bir görüşü ve ideolojiyi mutlak ve değişmez olarak görmek ise dogmatizmdir.Her insan yetiştiği toplumun değer yargıları etkisindedir. 

Yukarıda açıklandığı üzere bilim tartışmaya açıktır. Din ve felsefe mutlaktır ve tartışılamaz. Ulu öder Atatürk’ün vecizesinde belirtildiği gibi “Hayatta en doğru yolu gösteren bilimdir”.Bilimsel tartışmayı kim yapacak ve neye göre yapacaktır.Bir konuda tartışma yapabilmek için o konuda bilimsel bir araştırma yapmak,ya da o konuda yapılan bir araştırmayı  ya bilim adamından ya da bilimsel kaynaklardan öğrenmek gerekir. Herkesin bilim adamı olabilme şansı ve yeteneği olmadığına göre, yapılan araştırmalara ait bilgileri derleyip saptırmadan bilimsel tartışma yapılabilir.Bilimin özelliklerini sayarken bilimin kesin olmadığına değilmişti.Bilim adamları bile kendi buluşlarının asla kesin olmadığına inanırlar.Araştırmalarına,deney sonuçlarına ve gözlemlerine kesinlikle kendi duygu ve hislerini karıştırmazlar.Elde ettikleri sonuçlara kendi his ve duyguları tezat teşkil etse bile bunun etkisinde kalamazlar.Bunun etkisinde kalsalar ne olur?Bilim adamı özelliğini kaybederler. Bilim literatürün geçemezler.Şimdi tartışmasını yaptığımız herhangi bir konu üzerinde bir araştırmamız yoksa,veyahut o konu üzerinde araştırma yapan bir bilim adamının bilimsel bulgularını tam anlamıyla öğrenmeden tartışıyorsak bizim yaptığımızın adı tartışma olur mu? Elbette olmaz .Yarım yamalak bilgilerle, ya da kafadan dolma ve uydurma şeylerle   konuşuyorsak bunun adına tartışma denmez.Çoğu zaman tartışmaya açık olmalıyız deriz.Ama yalnızca tartışmaya.Tartışma bilimsel olmalıdır. Çoğu insanlar,kendisini aydın sayan veyahut saymayan insanlar , bilerek yada bilmeyerek tartışmanın dışında iş yapmaktadırlar..Biz çoğu zaman yaptığımızın bir tartışma olduğunu zannetsek bile yukarıdaki açıklamalara uymayan konuşmalar tartışma değildir.Ya nedir? İşte bunun cevabı  bilim dışı unsurların tanımında yatmaktadır. Yani  önyargı, spekülasyon ve dogmatizm olabilir. Buna harcanan zaman boşa uçup gitmekte ve ülkemizin kalkınıp ileri ülkeler seviyesini yakalamasını engellemektedir. Bütün bu açıklamalardan sonra kahvehanelerde ve çeşitli  toplantılarda ne kadar spekülasyonların yapıldığını ,zamanın boş yere heba edildiğini şimdi daha iyi anlamış oluyoruz.

 Din ve felsefenin mutlak olduğunu ve asla tartışılamayacağını söylemiştik.Evet öyle.Din kesinlikle tartışılmaz.Ancak dinin özüne uymayan,dine uydurulmuş ve yakıştırılmış konular varsa, onlar yorumlanır.Bilgilendirilmeye çalışılır.Bu da dinin tartışıldığı anlamına gelmez .Yanı diğer bir tabirle doğru yorumlanmaya çalışılır.Bunun adı dini tartışma olmaz,yorumlama,ya da doğru bilgilendirme olur.Din alimleri hiçbir zaman dini tartışmamışlar.Dini yorulmamaya çalışmışlar.Felsefenin tartışılacağını söyleyemeziniz.Bir felsefi görüşe ya katılırsınız,yada reddedersiniz.Reddettiğiniz zaman zannediyorum sizde bir felsefe yapmış olursunuz. Tartışmalarımıza din ve felsefeyi sokmamalıyız.Bunun adı zaten tartışma değildi S.ALTAŞ-1996 (Üniversite notlarından)